Wykorzystanie wysokorozdzielczej elektroforezy SDS w różnicowaniu białkomoczu

Tytuł: Wykorzystanie wysokorozdzielczej elektroforezy SDS w różnicowaniu białkomoczu

Autorzy: Paulina Mazur

Afiliacja:

Publikacja: Wyzwania diagnostyki XXI w.: mikrobiologia, medycyna tropikalna, choroby cywilizacyjne (Marcin Magacz & Aleksander K. Smakosz (red.))

Rok: 2025

Strony: 186–202

Abstrakt:

Według wytycznych KDIGO z 2012 r. białkomocz to wydalanie białka z moczem w ilościach większych od 150 mg na dobę. Głównym białkiem wydalanym z moczem jest albumina. Umiarkowanie zwiększona albuminuria to wydalanie albuminy z moczem w ilościach 30–300 mg na dobę, ilości większe od 300 mg na dobę oznaczają znacznie podwyższoną albuminurię. Ze względu na przyczynę wyróżnia się białkomocz kłębuszkowy, związany z uszkodzeniem kłębuszków nerwowych; białkomocz cewkowy, spowodowany upośledzeniem funkcji cewek nerkowych; białkomocz mieszany kłębuszkowo-cewkowy, przy współwystępującym upośledzeniu funkcji kłębuszków i cewek nerkowych; białkomocz nadmiarowy przy wzroście stężenia białek drobnocząsteczkowych w osoczu; białkomocz pozanerkowy wynikający z uszkodzeń w obrębie dolnych dróg moczowych; białkomocz ortostatyczny związany z pionizacją ciała oraz białkomocz czynnościowy wywołany nadmiernym wysiłkiem fizycznym. Diagnostyka białkomoczu rozpoczyna się zazwyczaj od przeprowadzenia rutynowego badania moczu przy użyciu testów paskowych. Wykrycie białka w moczu jest wskazaniem do dalszej diagnostyki zarówno ilościowej, jak i jakościowej. Ilościowo białko w moczu ocenia się przy użyciu między innymi metod kolorymetrycznych, nefelometrycznych, turbidymetrycznych oraz immunoenzymatycznych. Jakościowa analiza białek moczu przeprowadzana jest przy użyciu metod elektroforetycznych. SDS elektroforeza jest referencyjną metodą do określenia typu białkomoczu. Wariant SDS elektroforezy z wykorzystaniem żeli gradientowych pozwala na rozdział elektroforetyczny białek moczu z wysoką rozdzielczością, uwidaczniając występujące w moczu zarówno białka o wysokiej, jak i niskiej masie cząsteczkowej.

Plik:

Bibliografia:

• Beetham, R., & Cattell, W. R. (1993). Proteinuria: Pathophysiology, significance and recommendations for measurement in clinical practice. Annals of Clinical Biochemistry, 30, 425–434.
• Bergón, E., Granados, R., Fernández-Segoviano, P., Miravalles, E., et al. (2002). Classification of renal proteinuria: A simple algorithm. Clinical Chemistry and Laboratory Medicine, 40(11), 1143–1150.
• Clerico, A., Glammattel, C., Cecchinl, L., Lucchetti, A., et al. (1990). Exercise-induced proteinuria in well-trained athletes. Clinical Chemistry, 36(3), 562–564.
• Danilewicz, M. (2011). Kłębuszkowe choroby nerek klinicznie przebiegające z dużym białkomoczem i/lub zespołem nerczycowym. Polish Journal of Pathology, 1, 32–40.
• Drożdż, R., Naskalski, J., & Pater, P. (2017). Zmiany składu białek osocza i moczu. In A. Dembińska-Kieć, J. W. Naskalski & B. Solnica (Eds.), Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej (4th ed., pp. 101–130). Wrocław: Elsevier Urban & Partner.
• Eddy, A. A., McCulloch, L., Adams, J., & Liu, E. (1989). Interstitial nephritis induced by protein-overload proteinuria. American Journal of Pathology, 135(4), 719–733.
• Gibb, D. M., Tomlinson, P. A., Dalton, N. R., Turner, C., et al. (1989). Renal tubular proteinuria and microalbuminuria in diabetic patients. Archives of Disease in Childhood, 64, 129–134.
• Grauer, G. F. (2012). Proteinuria: Measurement and interpretation. Elsevier, 121–127.
• Herget-Rosenthal, S., Poppen, D., Husing, J., Marggraf, G., et al. (2004). Prognostic value of tubular proteinuria and enzymuria in nonoliguric acute tubular necrosis. Clinical Chemistry, 50(3), 552–558.
• Hofmann, W., & Guder, W. G. (1989). A diagnostic programme for quantitative analysis of proteinuria. Journal of Clinical Chemistry and Clinical Biochemistry, 27(9), 589–600.
• Holm, J., Hemmingsen, L., & Nielsen, N. V. (1993). Low-molecular-mass proteinuria as a marker of proximal renal tubular dysfunction in normo- and microalbuminuric non-insulin-dependent diabetic subjects. Clinical Chemistry, 39(3), 517–519.
• Ikonomov, V., Melzer, H., Nenov, V., Stoicheva, A., et al. (1999). Importance of sodium dodecyl sulfate pore-graduated polyacrylamide gel electrophoresis in the differential diagnostic of Balkan nephropathy. Artificial Organs, 23(1), 75–80.
• KDIGO. (2012). Clinical practice guideline for the evaluation and management of chronic kidney disease. Kidney International Supplements, 3(1), 5–14.
• Kim, S. S., Song, S. H., Kim, I. J., Jeon, Y. K., et al. (2013). Urinary cystatin C and tubular proteinuria predict progression of diabetic nephropathy. Diabetes Care, 36(3), 656–661.
• Kokot, F., & Hyla-Klekot, L. (2009). Białkomocz kłębuszkowy – wybrane aspekty patofizjologiczne wczoraj i dziś. Nefrologia i Dializoterapia Polska, 13(3), 153–156.
• Lamb, J. E., MacKenzie, F., & Stevens, P. E. (2009). How should proteinuria be detected and measured? Annals of Clinical Biochemistry, 46, 205–217.
• Lappalainen, H., Tiula, E., Uotila, L., & Mänttäri, M. (2002). Elimination kinetics of myoglobin and creatine kinase in rhabdomyolysis: Implications for follow-up. Critical Care Medicine, 30(10), 2212–2215.
• Lemann, J., & Doumas, B. T. (1987). Proteinuria in health and disease assessed by measuring the urinary protein/creatinine ratio. Clinical Chemistry, 33(2), 297–299.
• Lindheimer, M. D., & Kanter, D. (2010). Interpreting abnormal proteinuria in pregnancy: The need for a more pathophysiological approach. Obstetrics and Gynecology, 115, 365–375.
• Lovell-Becker, E. (1970). Proteinuria in renal disease. Bulletin of the New York Academy of Medicine, 46(10), 830–834.
• Mazur, P. (2021). Praca doktorska pt. „SDS elektroforeza jako narzędzie do analizy białkomoczu”.
• Mazur, P., Dumnicka, P., Tisończyk, J., Ząbek-Adamska, A., et al. (2023). SDS electrophoresis on gradient polyacrylamide gels as a semiquantitative tool for the evaluation of proteinuria. Diagnostics, 13, 1513–1532. https://doi.org/10.3390/diagnostics13091513
• Micanovic, R., Khan, S., Janosevic, D., Lee, M. E., et al. (2018). Tamm-Horsfall protein regulates mononuclear phagocytes in the kidney. Journal of the American Society of Nephrology, 29, 841–856.
• Pagana, K. D., & Pagana, T. J. (2013). Testy laboratoryjne i badania diagnostyczne w medycynie (s. 423–426). Wrocław: Elsevier Urban&Partner.
• Santoriello, D., Andal, L. M., Cox, R., D’Agati, V. D., et al. (2017). Lysozyme-induced nephropathy. Kidney International, 2(1), 84–88.
• Schrader, J., Luders, S., Kulschewski, A., Hammersen, F., et al. (2006). Microalbuminuria and tubular proteinuria as risk predictors of cardiovascular morbidity and mortality in essential hypertension: Final results of a prospective long-term study; MARPLE Study. Journal of Hypertension, 24(3), 541–548.
• Shapiro, A. L., Vinuela, E., & Maize Jr., J. V. (1967). Molecular weight estimation of polypeptide chains by electrophoresis in SDS-polyacrylamide gels. Biochemical and Biophysical Research Communications, 28(5), 815–820.
• Solnica, B., & Sztefko, K. (2015). Metody elektroforetyczne. W: Medyczne laboratorium diagnostyczne. Metodyka i aparatura (s. 73–93). Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL.
• Stone, M. J. (1998). Henry Bence Jones and his protein. Journal of Medical Biography, 6, 53–57.
• Vehaskari, V. M. (1990). Mechanism of orthostatic proteinuria. Pediatric Nephrology, 4, 328–330.
• Walentowicz, M., Krzemiński, D., Kopański, Z., Liniarski, M., et al. (2017). Pozanerkowe przyczyny krwiomoczu. JCHC, 3, 14–19.
• Ward-Cook, K. M., Lehmann, C. A., Schoeff, L. E., & Williams, R. H. (2005). Immunochemical methods in clinical chemistry. W: Clinical diagnostic technology. The total testing process. Volume 2: The analytical phase (s. 168–169). Washington: American Association for Clinical Chemistry Press.
• Wilmer, W. A., Rovin, B. H., Hebert, C. J., Rao, S. V., et al. (2003). Management of glomerular proteinuria: A commentary. Journal of the American Society of Nephrology, 12, 3127–3232.